nieśmiałe początki

        Od tego powinnam była zacząć. Od dawna za dużo myślałam, za mało mówiłam i właśnie dlatego zaczęłam pisać. I dobrze się stało, bo dzisiaj nie wyobrażam sobie swojego życia bez tworzenia i ciągłego zapisywania czystych kartek. 

Zaczęły się wakacje, słoneczko świeci (może nawet ciutkę za mocno) i mam do spożytkowania tak dużo czasu, że zupełnie nie wiem co z nim zrobić, a nawet gorzej. Najzwyczajniej w świecie - nic mi się nie chce, 

I może wcale ta kwestia nie podlegałaby żadnej dyskusji gdyby nie fakt, że nic z tym nie robię. 

Powinnam wziąć się za siebie, powiedzieć sobie jasno czego od siebie oczekuję, ale jak na złość, moja podświadomość udaje głuchą. I jest to tylko i wyłącznie moja wina. 

Być może zawinił również dość długi i męczący rok szkolny, który do końca wydusił ze mnie resztki radości życiowej, ale wakacje powinny być moją regeneracją. 

Chociaż wierzcie mi na słowo, nic nie regeneruje mnie bardziej od widoku białego, czystego sufitu. 

Każdego dnia, muszę poświęcić co najmniej dziesięć minut na zwykle leżenie i gapienie się w sufit. Myślę, że w jakiś sposób doskonale mnie to oczyszcza. 

Ale od dzisiaj koniec użalania się nad sobą. Pomysł o założeniu bloga chodził za mną blisko od pół roku, ale jakoś nie miałam głowy, aby się tym zająć. 

Wypowiadając wojnę lenistwu, pomyślałam, że dlaczego by nie spróbować, przecież nic na tym nie stracę, co najwyżej zyskam.

A przechodząc do końca. Pierwsza notka miała być dłuższa, ciekawsza, ale wyszło jak zawsze. Miała zaszokować i wywołać pożądany komentarz; "wow, to naprawdę fajna dziewczyna, na pewno jeszcze do niej wpadnę"

Cóż, nigdy nie uważałam się za fajną, ale z niecierpliwością będę na was czekać. 

Trzymajcie się ciepło i do usłyszenia! x